رو تک درخت خونه یه یا کریم نشسته
با زهر تیر صیاد بال و پرش شکسته
زار و پریشون شده تاب و توون نداره
دیگه توی وجودش یه ذره جون نداره
غصه نخور یاکریم دوباره پر میگیری
اگه بشی نا امید بدست غم میمیری
منم دلم شکسته غم به دلم نشسته
کسی تو این زمونه به عشقم دل نبسته
منم یه نیمه جونم منم بی هم زبونم
قصه بی کسی رو یه عمریه میخونم
تو خوب میشه پر میزنی دوباره
به یار خود سر میزنی دوباره
منم که باید شب و روز بسوزم
یه عمره که چشمم و به در میدوزم