چقدر دلم میخواست یه گوشه از حرمتان جای موندن و پناهگاهی داشتم تا نزد شما بمانم

ببخش اگر با قدوم گنهکارم پا به حرم شما نهادم  اما به امید حرمتی بود که نزد پروردگار داشتین...

یا علی بن موسی الرضا التقی النقی به قول مرحوم آغاسی خوبیم بدیم آقا جان بپاتون نوشته شده ایم 

آقا جان یاری ام بفرما به عهدی که بستم وفادار بمونم...

 بال در بال پرستوهای خوب                می رسد آخر سوار سبزپوش

جامه ای از عطر نرگسها به تن           شالی از پروانه ها روی بر دوش

 پیش پای او به رسم پیشواز              ابر با رنگین کمان پل می زند

 باغبان هم باغبان نو بهار                   بر سر شاخه ای گل می زند

تا می آید پرده ها از خانه ها              باز توی کوچه ها سر می کشند

 مرغ ها خسته و پر بسته برهم          از میان پرده ها پر می کشند

 در فضای باغ ها پر می شود             باز هم فواره ی گنجشک ها

 هر کجا سرگرم صحبت می شوند       شاخه ها درباره ی گنجشک ها

باز می پیچد میان خانه ها                  بوی اسفند و گلاب و بوی عود

می رسد فصل بهاری جاودان            فصلی از عطر وگل و شعرو سرود

اگرکفیل روزی خداست ٬غصه چرا؟!

اگررزق تقسیم شده است٬حرص چرا؟!

اگردنیافریبنده است٬اعتماد به آن چرا؟!

اگربهشت حق است٬تظاهر به ایمان چرا؟!

اگرقبر حق است٬ساختمان مجلل چرا؟!

اگر جهنم حق است٬این همه ناحق کردن چرا؟!

اگرحساب حق است٬جمع مال حرام چرا؟!

اگرقیامتی هم هست٬خیانت به مال مردم چرا؟!

اگر دشمن انسان شیطان است٬پیروی از او چرا؟!

اگر پاداش از خداست٬پس سستی چرا؟!

منتظر یعنی...

همانند کسی که در پی شب یلدایی، خسته از ظلمت و تیرگی، چشم به افق دوخته و دمیدن خورشید را آرزو می کند.
همانند کسی که در بیابانی بی انتها سرگردان مانده و تنها و وحشتزده رهنمایی را می طلبد.
همانند کسی که پس از تشنگیهای بسیار با پنجه های دردمند، زمین را کنده و در آرزوی جوشش آبی گوارا له له می زند.
همانند کسی که در قحط سال بی باران، در کنار مزرعه عطش زده اش، به امید پدیدار گشتن ابر رحمت دیده، به کرانه های آسمان چشم دوخته است.
همانند کسی که در حین بالا رفتن از کوهی پایش لغزیده و دست به سنگی گرفته و کمک دهنده ای را فریاد می کند.
همانند کسی که در کنار بستر بیماری عزیز، ترسان از جان دادن او، ورود طبیبی درد آشنا را لحظه شماری میکند.

باید انتظار کشید، باید دیده به راه امام زمان عج بود. باید هر صبح و شام چشم انتظار فرج ماند

 اگه می تونستی در اعماق روحم قدم بگذاری می دیدی آن بیچاره سرگردان در جستجوی تو هست و می گوید تو را دوست دارم ماه من !

 اگه می تونستی از راز درونی و آه سینه سوز من آگاه شوی می دیدی که از میان آن شعله سرکش و جان فرسای من صدای حقیقت و ملایمی که در جان من طنین انداخته به گوش می رسد که می گوید تو را دوست دارم !

 اگه می تونستی نگاه های پی در پی چشم اشکبارم را بفهمی احساس می کردی کسی می گوید دوستت دارم خوب من !

 اگه می تونستم تمام اندیشه های دردناک را برایت بنویسم کتاب ها می شد ولی ذره ای از اسراری که مدت هاست مرا رنج می دهد برایت بازگو می کنم و تا آخرین لحظات عمرم می گویم : دوستت دارم.