فوتبال ما تنها نام حرفه ای گری را داراست، اما روح و روان حرفه ای ندارد...

وقتی دم از حرفه ای بودن میزنیم باید از راس فدراسیون گرفته تا توپ جمع کن هایش حرفه ای باشند!

ما وقتی میخواهیم به چیزی برسیم هم خر و میخواهیم هم خرما را..!

ما میلیاردها تومان سرانه فوتبالمان هستش اما دریغ از پیشرفت. هزاران نفر هستند فقیر و ندار اما

آبرومند، که این میلیارد ها تومان میتواند زندگی کردن را بجای زنده بودن برای ایشان به ارمغان آورد...

از طرفی دیگر هزینه های بیخودی دیگری در این مملکت هستش که دخل و خرج فوتبال چندین برابر

قابل تحمل تر از آنست... به جیب زدن ها ی چند صد میلیون دلاری...! ما به این بحث ها کاری نداریم

چرا که میشویم آدم بده..!

ما میگیم اگه برای فوتبال این هزینه ها را میکنیم چرا اصولی نه؟ چرا پرسپولیس و استقلال که چندین

میلیون هوادار دارند واگذار نمیشن؟ تا کی باید این دو قربانی شهرت طلبی رجل سیاسی شوند و

و در صورت ناکامی با احساسات هواداران جوانش بازی شود ؟

چرا این دو باشگاه نمی توانند درآمد زایی کنند در حالی که باشگاه های بزرگ اروپایی بعد از خرید

فوتبالیست حتی با برپایی مراسم معارفه بلیدفروشی دارند و این نوعی حمایت هواداران هست؟!

یا مثلا میگن پیشکسوت ها سرمایه های این دو باشگاهند چرا کلکسیون افتخارات بازیکنان قدیمی

نشه موزه ای برای مراجعه علاقه مندان در نتیجه درآمدزایی؟!

و از این موارد...

اما بازیکنان ما حق دارند نگران درآمد و قرارداد و آینده خود باشند ولی حق ندارند بخاطرش حاشیه

درست کنند حق ندارند با عملکرد ضعیفی که بخاطر پول از خود نشان میدهند با احساسات هواداران

بازی کنند !

چرا که کودکانی در این مرز و بوم هستند از بامداد تا شامگاه زحمت میکشند تا بلکه جای پدرشان 

نان و پنیری برای خانواده بدست آورند... فوتبالیست های ما که دیگه بدتر از ایشان نیستند، هستند؟!

اگه چند صد میلیون درآمد هر قراردادشان هستش باید در زمین جان بکنند بی آنکه طی موفقیت کوتاه

مدتی دچار کبر و غرور شوند، بی آنکه اسیر دلالیسم شوند... چرا که در این مملکت  با این تحریم ها و

گرانی ها کارگرانی هستند که تا آخر عمرشان شاید درآمد یکسال قرارداد اینها را نداشته باشند..!

لژیونر شدن؛

چرا بازیکنان ایرانی کوته بین هستند چرا کمی فداکار نیستند چرا به پیشرفت فوتبال خود و کشورشان

توجهی ندارند؟...

بازیکنانی که با چند برابر قرارداد داخلی ایران به امارات میروند میتوانند با همان قرارداد های نرخ ایرانی به

عضویت تیم های اروپایی در آیند هرچند دسته دومی باشند... چرا که امکانات آنها هم با دسته برتری ها

چندان تفاوتی ندارد. اینطوری هم فوتبال خودشان و هم کشورشان به کیفیت بالا میرسد و الا اگر تنشان

به بازیکنان اماراتی برخورد کند همین میشه که افسوس حضور در جام جهانی را در دل داریم! که خود 

دلایل عمده دیگری نیز دارد... فدراسیون، کادر فنی، غرور کاذب مربیان و بازیکنان، دلال ها ، خبرنگاران، 

و در آخر پول ایرانی و ناز مربیان برتر جهانی و اینهمه بکنار بچسب دوباره به بحث تحریم و جنگ روانی..!

  و در آخر بحث تیم ملی امید و جوانان و نوجوانان که خود مفصل هست و علاقه مندان واقف بر این امر!

و چه خبر از پاداش معافیت سربازی، با عنوان سرباز قهرمان برای نوجوانان ایرانی که خود زمینه ایست

برای ترانسفر شدن جوانان با سنین کمتر به میدان پیشرفت فوتبال و لژیونر شدن.......!

والسلام بی درد سر...